Wojna Dwóch Róż
Była to walka o tron angielski prowadzona w latach 1455-1485 przez dwie boczne linie dynastii Plantagenetów - Lancasterów (w herbie czerwona róża) i Yorków (biała róża).
Przyczyny:
- klęska Anglii w wojnie stuletniej,
- kryzys wewnętrzny i niezadowolenie z rządów nieudolnego króla Henryka VI Lancastra (1422-1461),
- powstanie opozycji popierającej Yorków (przywódca Ryszard Warwick, zwany twórcą królów),
Przebieg:
- współzawodnictwo obydwu stronnictw przerodziło się w wojnę domową, pogrążającą Anglię na 30 lat w chaosie, bezprawiu i okrucieństwie. Na polach bitewnych i w więzieniach wyginęła niemal cała stara szlachta ustępując miejsca nowej szlachcie (gentry),
- Yorkom udało się uwięzić Henryka VI Lancastra i osadzić na tronie Edwarda IV (1461 r.),
- przejście Warwicka na stronę Lancastrów przywróciło na krótko (1470-71) tron Henrykowi VI, który po klęskach pod Barnet i Tewkesbury został zamordowany przez przeciwnika. Po śmierci Edwarda IV po koronę sięgnął jego brat, Ryszard III (1483), natomiast prawowity następca tronu Edward V został zamordowany,
- w nowych zamieszkach osiągnęli przewagę dawni stronnicy Lancastrów, którzy wysunęli kandydaturę Henryka Tudora. Został on obwołany królem jako Henryk VII (1485-1509) po śmierci Ryszarda III (zginął w bitwie pod Bosworth w 1485). Henryk VII przez poślubienie córki Edwarda IV skupił prawa do tronu obu gałęzi Plantagenetów. Dzięki temu zakończyła się wojna Dwóch Róż, a władza królewska przeszła w ręce Tudorów. Wojny te osłabiły siły arystokracji i po zabiegach o tron Lamberta Simnela dynastia Tudorów nie miała już poważniejszych rywali.
